Dongeng Kewan BULUS LAN MENTHOK SAJODHO

 

Saminjawa, me - Tlaga kang banyune bening, ana kewan bulus lan iwak-iwak liyane. Saben dina gaweyane mung nglangi, nyilem, lan lungguh ing pinggir tlaga. Nanging suwe-suwe, Bulus rumangsa bosen.

Nalika ndeleng manuk-manuk padha mabur ing langit, atine dadi ngresula.

“Ah, kok uripku mung weruh banyu tlaga wae. Saben dina sing dakdeleng ya mung banyu, suket, lan watu. Beda karo manuk-manuk kae. Padha bisa mabur weruh gunung-gunung, segara sing amba, sawah-sawah kang ijo royo-royo, lan desa-desa sing rame. Mendah senenge atiku yen bisa kaya ngono,” pangresulane Bulus.

Ora adoh saka kono, ana Menthok sajodho sing lagi dolanan banyu ing pinggir tlaga. Dheweke krungu pangresulane Bulus.

Salah siji Menthok banjur nyedhaki.

“Bulus, apa kowe kepengin plesir ndeleng donya jembar?” pitakone Menthok.

“Wah, kepengin banget! Nanging aku ora bisa mabur,” wangsulane Bulus.

Menthok mesem.

“Yen kowe gelem, aku lan bojoku bisa ngajak kowe mabur ndeleng gunung, sawah, lan desa-desa.”

Mripate Bulus sumunar.

“Lho, tenan? Carane piye?”

“Nanging ana syarate,” omonge Menthok.

“Syarat apa? Mesthi daklakoni!”

“Sajrone mabur, kowe ora kena ngomong. Apa wae sing kelakon, aja nganti mbukak cangkem. Yen ngomong, kowe bakal cilaka.”

“Ah, mung ngono wae? Gampang!” kandhane Bulus kanthi bungah.

Menthok banjur njupuk  kayu.

“Carane mengkene. Kowe nyakota tengahing kayu iki sing kenceng. Aku lan bojoku nyekel pucuke banjur tak gawa mabur.”

Bulus banjur nyakot kayu kuwi kenceng-kenceng.

Ora suwe, Menthok sajodho mau mabur alon-alon nggawa Bulus munggah menyang langit.

Wah, senenge atine Bulus ora karuwan!

Saka ndhuwur, dheweke bisa ndeleng sawah-sawah kang ijo, kali kang mlengkung, gunung-gunung, lan desa-desa cilik sing katon endah.

Ing sajroning ati, Bulus ing sak jroning batin, “Ternyata donya iki endah banget. Untung aku gelem diajak plesir.”

Bareng tekan ing sadhuwure sawijining desa, ana asu sing lagi lungguh ing plataran omah. Nalika ndeleng Menthok nggawa Bulus, asu mau ngguyu banter.

“Heh! Deloken! Ana menthok nggawa tlethong sapi mabur!”

Bulus krungu tembung kuwi. Atine langsung panas.

Asu mau malah ngundang kanca-kancane.

“Heh, padha mréné! Deloken, menthok nggawa tlethong sapi! Menthok pakanane tlethong sapi!”

Asu-asu liyane padha ngguyu banter.

Bulus saya mangkel. Atine kaya arep njeblug.

Nanging dheweke isih eling pesene Menthok: aja ngomong!

Nanging amarga ora kuwat ngempet nesu, Bulus banjur mbengok:

“Aku dudu tlethong sapi...!”

Bareng cangkemé mbukak, kayu sing dicakot langsung ucul.

“Buluuus...!” bengoke Menthok.

Nanging wis kasep.

Bugh!

Bulus ceblok saka dhuwur lan tiba ing lemah.

Menthok sajodho mung bisa gedhek-gedhek.

“Sayange, Bulus ora bisa ngempet nesu lan lali marang pitutur,” kandhane Menthok.

 

Piwulang (Amanat):

• Wong kudu bisa ngempet emosi lan ora gampang nesu.
• Pitutur sing apik kudu dituruti.
• Wong sing ora bisa njaga cecaturan lan gampang kesinggung asring nemoni cilaka dhewe.